Textures

Nederland heeft een rijke metalhistorie en staat in de internationale eredivisie van de stevigere metal zijn mannetje. Neem nou Textures, dat bestaat uit zes individuele getalenteerde spelers maar juist ook vooral als team onverslaanbaar is en internationaal alom wordt gelauwerd. De met prestigieuze prijzen beloonde band neemt zijn tijd voor het maken van een nieuwe CD om steevast met een ultiem verpletterend resultaat voor de dag te komen. Tussen voorganger Silhouettes (mei 2008) en het eind 2011 verschenen nieuwe Dualism zit bijvoorbeeld ruim drieënhalf jaar. Hetgeen kan kloppen omdat de band in zijn twaalfjarige bestaan sowieso pas vier albums maakte en daarbij niet bepaald over één nacht ijs ging maar perfectie nastreefde zónder aan emoties in te willen boeten. Ga er maar aan staan. Dat de nieuwe zanger Daniël de Jongh zijn sympathieke voorganger Eric Kalsbeek verving is een goeie zet gebleken omdat hij zowel op CD als op de podiumplanken moeiteloos over de lat springt die de rest van Textures zo hoog legt. Niet voor niets dat de band onlangs een maand door Amerika trok en vooral ook in India een beroemdheid is . En niet voor niets dat schoenenmaker Floris van Bommel dusdanig groot fan is dat hij speciale Textures-schoenen liet ontwerpen in een zeer exclusieve oplage van 200 paar. Een labeltje aan Textures hangen doen we dan ook liever niet. Want hoe definieer je een band die metalcore, thrash, symfo, prog, technische death metal en djent doorspekt met cleane zang, ambient space-stukken en poppy elementen en die moeiteloos van bruut naar catchy en groovy overschakelt zonder dat het ook maar één seconde gekunsteld overkomt? Deze band verdient gewoon een eigen genre: Textures-metal.