In Flames
zaterdag / Masters of Rock
In Flames
Ruim twintig jaar geleden was daar ineens het Zweedse In Flames, dat samen met vakbroeders van At The Gates en Dark Tranquility verantwoordelijk was voor de zogeheten Gothenburg-sound: furieuze maar melodieuze death metal, geënt op de duistere metalen blauwdruk van o.a. landgenoot Entombed. De eerste twee wapenfeiten van de band, het folky Lunar Strain (uit 1994 met Dark Tranquility’s Mikael Stanne nog op zang) en het adembenemende The Jester Race (1996), maakten in één klap duidelijk dat “de metal” er een nieuw lievelingetje bij had. Na de ietwat tegenvallende conceptplaat Whoracle (1997) revancheerde de band zich twee jaar later met Colony, waarop voor het eerst ook clean vocals te horen waren. In Flames gaf daarmee eigenlijk al ondubbelzinnig aan zich muzikaal verder te willen ontwikkelen, hetgeen pas echt goed duidelijk werd op CD numero zes uit 2002: Reroute To Remain, waarop de band ook nu metal-invloeden liet horen en qua sound veel toegankelijker klonk. Het betekent de grote doorbraak in – vooral - Amerika, waar de band met Ozzy Osbourne’s reizende karavaan Ozzfest meegaat. Reroute To Remain bereikt er zelfs de 13e plek van Billboard’s Independent Albums-hitlijst. In de tien jaar daarna ontwikkelt de band zich geleidelijk verder en brengt nog vier CD’s uit waar oldschool en newschool een perfecte balans vinden, zoals op de tiende en meest recente CD Sounds Of A Playground Fading van juni vorig jaar, waarop voor het eerst oprichter/drummer/gitarist Jesper Strömblad niet meer te horen is. Reken er maar op dat de band op Paaspop het publiek in vuur en vlam zal zetten met een goeie setlist van oud en nieuw werk, die de temperatuur tot een duivels kookpunt zal doen stijgen.
Ruim twintig jaar geleden was daar ineens het Zweedse In Flames, dat samen met vakbroeders van At The Gates en Dark Tranquility verantwoordelijk was voor de zogeheten Gothenburg-sound: furieuze maar melodieuze death metal, geënt op de duistere metalen blauwdruk van o.a. landgenoot Entombed. De eerste twee wapenfeiten van de band, het folky Lunar Strain (uit 1994 met Dark Tranquility’s Mikael Stanne nog op zang) en het adembenemende The Jester Race (1996), maakten in één klap duidelijk dat “de metal” er een nieuw lievelingetje bij had. Na de ietwat tegenvallende conceptplaat Whoracle (1997) revancheerde de band zich twee jaar later met Colony, waarop voor het eerst ook clean vocals te horen waren. In Flames gaf daarmee eigenlijk al ondubbelzinnig aan zich muzikaal verder te willen ontwikkelen, hetgeen pas echt goed duidelijk werd op CD numero zes uit 2002: Reroute To Remain, waarop de band ook nu metal-invloeden liet horen en qua sound veel toegankelijker klonk. Het betekent de grote doorbraak in – vooral - Amerika, waar de band met Ozzy Osbourne’s reizende karavaan Ozzfest meegaat. Reroute To Remain bereikt er zelfs de 13e plek van Billboard’s Independent Albums-hitlijst. In de tien jaar daarna ontwikkelt de band zich geleidelijk verder en brengt nog vier CD’s uit waar oldschool en newschool een perfecte balans vinden, zoals op de tiende en meest recente CD Sounds Of A Playground Fading van juni vorig jaar, waarop voor het eerst oprichter/drummer/gitarist Jesper Strömblad niet meer te horen is. Reken er maar op dat de band op Paaspop het publiek in vuur en vlam zal zetten met een goeie setlist van oud en nieuw werk, die de temperatuur tot een duivels kookpunt zal doen stijgen.
Ophalen van social media content.